Avond 3 – Familieopstellingen 18 juni 2012

Roze pioenrozen op een rijk gedekte tafel zagen op het eind van de avond dat het schaaltje met vers fruit helemaal leeg was en het schaaltje met chocoladebrokken bijna! 😀 Ook de zoute koekjes, pepermuntjes, koffie, thee en water met citroen/munt verwenden de 16 warmhartige deelnemers aan onze derde avond met familieopstellingen en meer.

Op verzoek volgt hier de inleidende metafoor (uit het boek “Vonken van Verlangen” van Wibe Veenbaas & Joke Goudswaard):

Wat is de naam van het verlangen?” vraagt ze de wijze.
Na een lange zoektocht antwoordt hij haar:
“Het verlangen is dat wat je roept.
Je kunt het alleen zelf een naam geven.
Soms is er ineens een vonk die je verwonderd stil doet staan
en tegelijkertijd maakt dat je op weg gaat.
Eén ding kan ik je wel zeggen;
de naam van verlangen volgen betekent: thuiskomen.

Na de live vertolking van het lied ‘Make You Feel My Love’ van Bob Dylan waren er 2 indrukwekkende opstellingen met plaats voor stilte, verwarring, openbaring, een lach, een traan. Met representanten voor vader, moeder, grenzen, “mannen”, boosheid, rust, verlangen, het kleine kind in je… Waarin ook onthuld werd dat koppigheid “gestolde liefde” is.

Bij het afscheid stroomden liefde en respect weer via stralende ogen en hartelijke omarmingen.

Wil jij als deelnemer aan deze avond nog iets kwijt, dan heb je hieronder de mogelijkheid!

2 thoughts on “Avond 3 – Familieopstellingen 18 juni 2012

  1. Deze derde avond, opnieuw diep geraakt..
    Mijn ‘thema’ van ervaren was deze avond (toch niet opnieuw? Alweer?) het vaderschap, en alle verdriet en onmacht die ik in anderen zag en voelde, en in mijzelf tegenkwam.
    Daar was ik toch wel klaar mee, dacht ik. Maar dan is er zo’n avond als deze waarop ik voel dat ik bij iedere aanraking in dat gebied sneller ga ademhalen en tranen die komen vanuit het ‘niets’ opeens over mijn wangen stromen..ik heb het niet eens door, totdat ik de zoutige smaak proef die langs mijn lippen glijdt..
    De kinderlijke veronderstelling dat je het lijden van je ouders of van een van hen kan verlichten als je zelf meelijdt of soms zelfs veel meer lijdt. Je hebt als kind daarin geen keuze, gebonden door liefde en loyaliteit.

    “Het is als een korenaar die buigt in de wind, en omdat zij buigt op het punt waar zij zwak is, houdt zij stand”

    De hoofdpijn die mij gisteravond raakte als een laserstraal was vanmorgen verdwenen, en er is opnieuw een stap gezet; de hunkerende behoefte om te vergeven.
    Dankbaarheid, aan jullie allemaal.

  2. Graag wil ik iedereen bedanken voor het willen meewerken aan en het zich openstellen voor de opstelling die ik voor deze avond had aangevraagd. De ervaring dat een groep onbekenden zich zo beschikbaar stelt voor zo’n persoonlijk thema uit mijn leven, vind ik ongekend en is mij zeer dierbaar. Dit had natuurlijk niet kunnen gebeuren zonder de sfeer van veiligheid en vertrouwen die door de begeleiders is gecreëerd. Daar dank ik hen dan ook zeer voor. De avond heeft me geraakt, ik heb me durven laten raken. Het was mooi en goed. En dat hebben we samen gedaan.
    Ik wens ieder alle goeds en wie weet tot een volgende keer.
    Lieve groeten,
    Marjon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *