Representanten zijn Resonanten

DOOR GERARD SMETS

Toen Franz Ruppert op zijn seminar in november vertelde dat hij het woord ‘representant’ vervangen heeft door ‘resonant’, klonk dat zo logisch en was ik verbaasd dat dit nog niet eerder was gebeurd. Als representant doe je namelijk niet anders dan resoneren op het systeem van de ander voor dat wat je representeert.

Tegelijkertijd roept dit ook de vraag op: wat is resoneren eigenlijk? Hoe werkt dat, wat betekent het en waar komt het eigenlijk vandaan?
Ik resoneer, jij resoneert, wij resoneren op elkaar.

Het Latijnse woord ‘resonare’ betekent letterlijk weerklinken.
Dit doet me denken aan de weerklank van de oude kerkklokken die de parochianen naar het gebedshuis lokken. Waarbij je aan de klankkleur al kan horen of het een blijde of droeve gebeurtenis betreft. Nu nog steeds – als ik de klokken hoor luiden – resoneert er diep in mij iets. Een oude herinnering, een bekend gevoel wordt dan weer aangeraakt.

Heeft resoneren dan te maken met zich iets herinneren? Kunnen we ook resoneren op iets dat we nog niet kennen?
=

Wat is resoneren eigenlijk?
Resoneren is de term die gegeven is aan het natuurkundig verschijnsel dat voorkomt bij trillingen. Waarbij een trillend voorwerp een ander voorwerp in trilling kan brengen. Als we het onderwerp nu eens veranderen door mens.

Wij mensen trillen mee op onze omgeving. Op de spullen, planten, dieren en juist ook op de mensen om ons heen. We resoneren wat af op een dag. Je kunt er behoorlijk moe van worden. Zou je je ook kunnen afsluiten voor resoneren, besluiten om het vandaag eens niet te doen? Niet mee resoneren met je omgeving? Gewoon lekker in je eigen trilling blijven zonder afleiding van buiten? Hoe werkt dat dan?

Als je bekijkt wat gebeurtenissen zoals bijvoorbeeld in Parijs teweegbrengen, is er niemand die daar niet op de een of andere manier op resoneert. Alle klankkleuren komen voorbij. Een heel groot orkest maar dan zonder dirigent. Alle toonsoorten klinken er, de harmonie is soms ver te zoeken. Ook al verbindt de verontwaardiging en het verdriet, het verdeelt tegelijkertijd. Hier is het wel haast onmogelijk om je ervoor af te sluiten. Er resoneert iets in mij of ik dit nu wil of niet. Ik kan mijn focus verleggen en dan verandert er wel iets. Maar hoe dan ook word ik geraakt.

Resoneren heeft te maken met je laten raken. Emoties ervaren in deze specifieke toestand. Meebewegen op de gevoelens die er zijn en opgeroepen worden in het aanwezig zijn.
=

Waarop resoneren we eigenlijk?
Wat mij opvalt, is dat veel mensen makkelijker op verdriet resoneren dan op boosheid. Boosheid en agressie schrikt vaak af en laat de trilling verstommen. Is dit omdat we dit deel in onszelf niet herkennen of niet willen herkennen? Is het makkelijker om te verdrinken in de tranen van een ander dan de schreeuw van de onmacht te ervaren?

Wellicht hebben we allen zo ons eigen resonantiekanaal. Je zou het kunnen zien als een golflengte. Een bepaalde frequentie waar het makkelijkst op is af te stemmen. Zo blijkt de muziek die we in onze jonge jaren horen en ervaren in ons verdere leven van alle muziekkeuzes veelal de meeste emotionele waarde te behouden. Zo blijken de emoties die we kennen – en vaak ook onbewust herkennen – het makkelijkst om op te resoneren.

Dus als je als representant – eh ik bedoel resonant – uitgekozen wordt, dan heeft de vraagsteller al vaak jouw resonantie op zijn of haar thema onbewust herkend. Bij het kiezen van een representant/resonant is de frequentie al afgestemd. Er is op een diepere laag al enige herkenning aanwezig. In het samenspel dat dan opstelling heet, kan het resonantieproces zijn gang vinden om zo een tipje van de sluier op te lichten naar meer inzicht en groei. Iedere keer weer een verrassend en bijzonder proces.
=

Ervaren?
Wil je ook een keer mee resoneren? Voel je welkom om het te ervaren en verder te onderzoeken.

Één reactie op “Representanten zijn Resonanten

  1. Mooie blog… Bij familieopstellingen – en ook darabuiten – ben je als resonant volgens mij ook vooral gevoelig voor de emotionele blokkades (en daarmee de onderliggende trauma’s) ten opzichte van het volledig vrij laten stromen van energie. In de resonantie heb je dus volgens mij vooral ook de neiging om die blokkades te spiegelen. Van daaruit ontstaat er een samenspel zoals dat ook plaatsvindt in een normale sociale interactie waar vaak aan één of beide zijden bepaalde gevoeligheden – lees remmingen/blokkades – leven, waar je wederzijds op reageert en die je neigt te ontwijken, versterken, compenseren, etc… Als je als resonant de positie aanneemt van bijvoorbeeld een ouder, ga je naast de effecten op je eigen systeem ook rekening houden met die voor bijvoorbeeld de één of meerdere kinderen van de vader of moeder die je representeert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *