Een nest vol van verlangen

DOOR GERARD SMETS

Een vogel bouwt een nest, een spin weeft een net, een boom is geworteld. Zo is ook de mens ingebed en verankerd in de woning van zijn familiegeschiedenis. We zijn verbonden met ons familiesysteem of we willen of niet, zonder deze verbondenheid kan de mens niet bestaan.

Als mens leef ik tussen gisteren en morgen. Ik kom ergens vandaan en ik ga ergens naar toe, waar liggen mijn wortels? En door wie en wat voel ik mij gedragen? Voor wie beteken ik iets? Wie heb ik lief? Welke zin geef ik aan (de gebeurtenissen in) mijn leven? Wat is mijn bestemming? Welke ‘draden’ geven mij houvast? Met wie en wat voel ik mij verbonden? Wat stuur ik zelf: wat geef ik uit handen? Welke waarden wil ik leven? Wat heb ik gekregen en wat wil ik doorgeven?

Dit zijn fundamentele vragen die mijn diepste zijn raken. Ze gaan tot op het bot naar hart en ziel. Het vergt iedere keer weer moed en vertrouwen om ze telkens opnieuw onder ogen te durven zien. Soms is er enkel onzekerheid en lijken oude vertrouwde angsten de bretels van het verleden weer in handen te hebben. Dan voel ik me als het ware aan mijn bretels naar achter getrokken. Zo’n beeld van een jongetje dat wil weglopen maar aan z’n bretels gegrepen wordt en bungelend boven de grond geen stap meer vooruit komt maar wel trappelend alle energie verspeelt. Wat houdt me tegen, waar wil ik heen en hoe zet ik mijn energie efficiënt in?

Van een van mijn leermeesters in systemisch werk – Wibe Veenbaas – leerde ik Het Leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts begrepen.
Verstandelijk begreep ik die woorden,
doch
het heeft nog een hele tijd geduurd voor ik de essentie daarvan werkelijk begreep. Nu weet ik, als er weer aan mijn ‘ bretels’ getrokken wordt, er ergens iets in mijn geschiedenis wakker wordt en me een signaal geeft. Soms is dat best weer heftig en het is steeds meer oké. Ik neem het waar, verwerp het niet meer gelijk, maar kijk ernaar wat het me te vertellen heeft. Wat kan ik er van leren? Wat zegt het over mijn verlangen of welke trigger is er naar mijn gemis? Het gemis dat het niet allemaal goed en rond was zoals ik het wel graag had willen hebben.
Nu weet ik steeds beter dat dit een illusie is en koester ik mijn verlangen waar het gaat over mijn gemis als
een goed verdriet. Zo groeit mijn verlangen in een vorm die nu en in de toekomst steeds meer vorm en levenskracht krijgt. Soms veel en soms weinig en sommige delen zullen nooit meer ingevuld worden. Zo is het leven. Zo kan ik verlangen naar het leven en ik heb het leven lief. 

Verlangen als een goed verdriet… wat is jouw verlangen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *