Hoe kan dat… dat een familieopstelling zoveel in je raken kan?

DOOR TURA GERARDS

Een van de meest gestelde vragen over familieopstellingen is: “Hoe werkt dat eigenlijk?”

In één van de eerste opstellingen waaraan ik deelnam, werd ik gevraagd representant voor de vader van de aanvraagster te zijn. Ik stond welwillend op en wachtte tot ik door haar op een plaats werd geparkeerd. Zodra ik daar stond, was mijn aanvankelijke welwillendheid meteen verdwenen en veranderd in zeer sterke weerzin. Ik hoorde mezelf denken: “Wat doe ik hier? Ik wil weg…”

Ik schrok van deze impulsen, en hoe mijn lijf dezelfde taal sprak.
Dat kon ik toch niet maken… protesteerde mijn hoofd.
Ik dacht dat ik iets fout deed.

Na twee minuten benaderde de begeleider mij en vroeg: “En hoe is het met vader?”
Er restte mij niets anders dan te bekennen. Dat ik hier helemaal geen zin in had… dat ik er helemaal niet bij wilde zijn of bij wilde horen.
De begeleider keek naar de aanvraagster die aan de kant zat.
Die knikte en zei: “Ja, dat zei mijn vader ook altijd…”

Energieveld of Tao?
‘Een opstelling doen’ betekent dat je jouw kwestie, zorg of probleem voorlegt aan een systemisch begeleider, waarna deze je vraagt om mensen uit de aanwezige groep uit te nodigen om representant te zijn voor jezelf, voor de kwestie, voor een of meer familieleden, of voor wat dan ook.

Op grond van hoe de aanvrager de representanten in de ruimte plaatst en hun kijkrichting en onderlinge afstand bepaalt, ontstaat er iets… een ‘gevoel’… en de lichamen reageren. Er kan een zekere spanning ontstaan, of juist helemaal ontbreken… en alles zal voelbaar en zichtbaar zijn in de bewegingen en onderlinge reacties van de representanten.

Soms wordt dit magische gebeuren uitgelegd als een gevolg van ‘energievelden’ of ‘morfogenetische velden’.

Toch is het woord ‘energieveld’ volgens Bert Hellinger niet de juiste term. Hij mist daarin de onzichtbare ‘sturing’ die voelbaar is, een hogere wetende macht. Het gebruik van het woord ‘ziel’ komt dichterbij, maar ligt volgens hem gevoelig in het Westen. Het Chinese begrip ‘Tao’ voldoet wel.

Interview met Bert Hellinger
De onderstaande citaten zijn afkomstig uit een interview met Bert Hellinger van Lisette Hooft, getiteld ‘Zonder moeder geen man’ (Maandblad Psychologie december 2002):

Het lijkt me nogal voor de hand liggen dat mensen willen weten hoe het werkt?
“Dat is alleen maar zo in het Westen. In China en Japan, waar ik ook werk, staan de mensen er volkomen open voor. Het is vanzelfsprekend voor hen; ze noemen het Tao, die je laat werken zonder iets te doen. Dat is dezelfde houding. In dit gebied, waar het om diepe dingen gaat als de ziel, het geweten, het lot, liefde en dood, ziekten en het volgen van anderen in hun lot, schiet de wetenschap tekort. Je mag de ziel niet aan de wetenschap uitleveren, want die maakt haar kapot. Het woord ziel durft niemand in de mond te nemen. Men spreekt liever van energievelden, of morfogenetische velden. Maar een energieveld heeft geen sturing. Hier echter kun je observeren dat er iets is wat stuurt, richting geeft, samen houdt – iets wetends. Hoe kan een energieveld wetend zijn? Het moet iets anders zijn. Het dichtst bij komt de ziel. De ziel is wetend. Maar dat is aards, en heeft niets met religie te maken.”

Energieveld, ziel of Tao… voor mijzelf maakt het niet uit hoe we het noemen.
Voor mijn ogen gebeuren er telkens magische dingen… voelbaar, zichtbaar, maar niet duidbaar.
Ik heb er geen woorden voor en ik ben diep dankbaar voor zo’n prachtige ingang voor meer innerlijke helderheid en groei!
En zeg nou zelf: kun jij dankbaarheid definiëren?  😮

 

Voor het hele interview van Lisette Hooft met Bert Hellinger, zie: http://www.syst.nl/Docs/Artikel%20Psychologie%20dec%2002%20Zonder%20moeder%20geen%20man.pdf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *