Avond 8 – Familieopstellingen 25 februari 2013

Met de volle maan wakend boven Amsterdam werd er in de grote BounceSpace-zaal weer genoten van twee systemische opstellingen. Twintig zielen namen deel, 13 in een vrouwelijk lichaam en 7 in een mannelijk. Voor sommigen was het een eerste kennismaking met familieopstellingen.

Voor het eerst werd de avond begeleid door een incompleet team; door flinke griepverschijnselen bij Gerard namen Lies en Tura de honneurs waar.
Zij begonnen meteen met het gedicht van de avond, “ONTMOETEN”, van een onbekende auteur:

Ontmoeten
Is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.

Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.

Die ander is antwoord of vraag
op iets van jou.

Een echte ontmoeting raakt je.
Ze vraagt openheid van jou.

Niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander
maar wel dat die ander,
jou iets mag zeggen,
of vragen.

Ontmoeten is de ander
binnenlaten in het huis
van jezelf

Met het risico
dat hij of zij ontdekt
dat niet alles echt is in je huis.
Dat je soms kwetsbaar bent.
En soms anderen
gewoon napraat.

Iemand ontmoeten is
iemand binnenlaten
in de binnenste cirkel van het leven.

Hij zal vragen naar je ervaringen,
gewoontes, gevoelens en opvattingen.

Pas als je die ander zo diep laat binnendringen
kun je van ontmoeting spreken.

Een echte ontmoeting laat sporen na.


Na de huishoudelijke mededelingen, de altijd weer verrassende oefening en de live vertolking van het lied “What A Wonderful World”, was het tijd voor de eerste opstelling met representanten voor de ik-persoon, het hart, vader, moeder, “veel mensen” en “niet willen zien”, 

Na de pauze en het lied “Gelukkig” beleefde de zaal een opstelling met vier mannen (grootvader-vader-zoon en ‘kracht’). De enige vrouw werd naderhand als ‘vraagteken’ in het veld geplaatst. Zij stond kalm en ontspannen… en representeerde volgens haar eigen zeggen ‘oorlog’, terwijl ze machtig ‘aan alle touwtjes trok’.
Er weerklonk diverse keren een golf van zuchten uit de omzittenden wanneer de mannelijke representanten met intense directheid op geheel eigen wijze de confrontatie zochten of dreigingen bezweerden.

Na afloop gaven alle aanwezigen om de beurt weer wat deze avond hen gebracht had.
Een paar van hun woorden: ” – 
bijzonder – wow – wezenloos – in de war – intiem – ontmoeten – dankbaarheid – intens – “.
Ogen straalden en het afscheid was warm en hartelijk.

Wij van Opstellingen Amsterdam bedanken iedereen weer voor het geboden vertrouwen!  😀

Amsterdam, 26 februari 2013

Mocht jij zelfs nog iets willen delen over deze avond, dan kan dat hieronder.  😀

=

 

5 gedachten over “Avond 8 – Familieopstellingen 25 februari 2013

  1. Bij eerdere opstellingen heb ik mij vaak afgesloten op het moment dat de opsteller een representant ging kiezen voor een plaats waar ik mij niet mee kon vereenzelvigen, dan voelde ik innerlijke weerstand (ook wel vanuit eerdere ervaring) en dat uitte zich, denk ik, in mijn lichaamshouding door mij kleiner te maken, dan ik ben een soort ‘freeze’ , of door weg te kijken en mijzelf te focussen op iets anders…

    Wat deze avond in de eerste opstelling voor mij zo bijzonder maakte, was mijn ‘weten’.
    Ik kwam mijzelf tegen in deze prachtige vrouw al bij de begroeting. Er was een herkenning, in ogen zien, en ‘weten’. De vraagstelling was slechts bevestiging, want er was al een volledig ‘JA’ . Eigenlijk stond ik al op als representant voor haar persoon nog voor dat ik gevraagd werd. En zij kwam recht op mij af.

    Er is een gelijkwaardigheid in herkennen, daarop maak je keuzes. Dat is voelbaar.

    Onze levenssituaties waren niet gelijk maar absoluut verwant.
    Het bijzondere in mijn waarnemen was het eigen oordeel over mijzelf.
    Daar waar ik in mijn eigen proces me vooral angstig voel en bang, daar voelde ik, daar te staan, opeens veel kracht!
    En, tegelijkertijd, waar ik mijn kracht en overtuiging heb neergezet, voelde opeens zwak en hulpeloos.
    Deze gedachte is nu.., achteraf, drie dagen later.

    Dank, Lies en Tura, en alle anderen.

    “What we know is so influenced by what we do not know
    that it cannot really be said that we know anything.”
    Michael Barnett.

    Tot een nieuwe ontmoeting,
    Wilma.

  2. Dank je wel, Wilma, voor de prachtige omschrijving van wat je hebt beleefd. En voor het intrigerende citaat.
    Met hartelijke groet, Tura

  3. Zojuist onderstaande tekst gelezen in het boek ‘Familieopstellingen in de praktijk’ van Indra Torsten Preiss. Nog niet eerder werd mij zo duidelijk wat het verschil maakt, met betrekking tot vergeving.

    VERGEVING
    “Door het werk van Bert Hellinger en door mijn eigen ervaring met opstellingen als representant en therapeut, heb ik mij moeten losmaken van een zogenaamd spiritueel principe. Ik was er vast van overtuigd dat vergeving altijd edel en goed is. Familieopstellingen hebben mij geleerd werkelijk te zien en dieper te kijken. Daardoor is het goede principe van vergeving gesneuveld. Het ontpopt zich in veel gevallen als respectloos tegenover dader en slachtoffer.
    Daarom wordt in een opstelling nooit om vergeving gevraagd. Wanneer de dader het slachtoffer om vergeving vraagt, moet het slachtoffer na al wat er gebeurd is, nog iets voor de dader doen – dat kan niet. Naast zijn slachtoffer-zijn zou hij daardoor ook de verantwoordelijkheid voor het vergeven dragen.
    Door vergeving wordt het ook voor de dader moeilijker om weer met zichzelf en de wereld in het reine te komen en zijn evenwicht te vinden. Door vergeving wordt hem zijn schuld en verantwoordelijkheid ontnomen. Bovendien wordt degene die vergeeft superieur tegenover degene die wordt vergeven. Hij matigt zich iets aan dat hem niet toebehoort en verstoort op die manier de balans van geven en nemen.
    Bert Hellinger heeft er een klein aforisme voor: ‘Wat ik vergeef, stop ik in mijn eigen rugzak.’
    De oplossende zin van de dader tegenover het slachtoffer is: ‘Het spijt me.’ Als we deze zin vergelijken met ‘Verontschuldig mij alsjeblieft’ of ‘Vergeef mij alsjeblieft’ , dan wordt een groot verschil duidelijk. Degene die gevraagd wordt te verontschuldigen of te vergeven moet iets doen en dat maakt een verschil in hoe de ziel het opneemt. De zin ‘Het spijt me’ is een erkenning van het feit dat men iemand iets heeft aangedaan en dat men daar spijt van heeft. Deze spijt maakt een verbinding mogelijk. Zo kan de ander ervaren dat hij als slachtoffer gezien is. Deze erkenning is nodig voor een verzoening.” Indra Torsten Preiss

    Dit wilde ik met jullie delen.
    Een mooie dag gewenst,
    Wilma

  4. Wow, kippenvel, Wilma. dank!
    Dat stuk kende ik niet.

    Ik legde laatst iemand het verschil uit tussen ‘schuld’ en ‘spijt’ en hoorde mezelf zeggen: spijt komt uit je eigen hart, spijt doet je zelf inzien dat het anders en beter had gekund.

    Bij schuld kan wel spijt zitten, maar bij spijt geen schuld.

    Bij schuld speelt er een oordeel van buiten mee, een door anderen aan jou opgelegde regel, een afgedwongen “hoe-het-hoort”.

    Op spijt kun je weer bouwen vanuit je hart. Het loutert.
    Op schuld kun je niet bouwen want je hoofd doet overwerk in het welles-nietes met de eisen van de buitenwereld… het is een eindeloos gevecht waarin je verstrikt raakt!

    Goed, het sluit slechts gedeeltelijk aan bij wat jij ons hier boven biedt, maar dit is wat ik wilde delen. 😀

    Jij ook een fijne dag toegewenst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *