Avond 37 – Familieopstellingen 19 april 2017

April doet wat-ie wil. De wind was noord-oost vandaag en heel koud, terwijl de zon scheen en warm was.

Acht vrouwen kwamen tezamen met het voltallige team van Opstellingen Amsterdam (Gerard, Lies en Tura) voor twee opstellingen. En dat woord ‘tezamen’ was helemaal waar. Wat een draagkracht in deze groep!

Het gedicht was van Virginia Satir:

“Ik geloof
dat ik geen groter cadeau
kan ontvangen
dan door de ander
te worden gezien
te worden gehoord
te worden begrepen
te worden geraakt.”

In de eerste opstelling stonden representanten voor: vreugde, verdriet. De vraagsteller deed vanaf het begin meteen mee.

In de tweede opstelling stonden representanten voor: de vraagsteller als kind, een vraagteken (dat later het volwassen deel van de vraagsteller bleek te zijn), steun. De vraagsteller deed vanaf het begin meteen mee.

En tussen die twee opstellingen door liet Gerard de groep kennismaken met een kortdurende tetralemma-opstelling.

De vertolking van de liedjes op deze avond (“Lieverd” van Toon Hermans en “Laat me” van Ramses Shaffy) vlamde en verlichtte door het intense luisteren van de aanwezigen. Magisch.

In de eindkring stonden 11 mensen hand in hand en werden o.a. de volgende woorden gedeeld: “Genade”, “Dankbaarheid”, “Liefde”, “De kracht van ontvankelijkheid”, “Kwetsbaarheid”, “Intens”, “Warmte”, “Ontvangen”, “De moed om te voelen”, “Lef en zachtheid”.

Groots was deze avond. Er werd bevrijdend gehuild en er werd bevrijdend gelachen. In een cirkel van zachte bedding voor opening, heling en verbinding.
<3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *