Avond 25 – Familieopstellingen 12 oktober 2015

Onze vijfentwintigste avond was een gedenkwaardige!
Met het kleinste gezelschap ooit: drie vrouwen en twee mannen
en ons team van drie.
Het waren mensen die zonnen konden aansteken!

Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.
Mensen die zomervliegers oplaten als het ijzig wintert,
en die confetti strooien tussen de sneeuwvlokken.
Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn die aan de uitgang van het kerkhof ijsjes verkopen,
en op de puinhopen mondharmonika spelen.

Er moeten mensen zijn, die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen in de mist.
Die lente maken van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw, licht.

Er moeten mensen zijn, die ons verwarmen
en die in een wolkenloze hemel toch in de wolken zijn
zo hoog ze springen touwtje langs de regenboog
als iemand heeft gezegd: kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen…
Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen

ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn die op het grijze asfalt
in grote witte letters LIEFDE verven

Mensen die namen kerven in een boom vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn voor de bloemen
en bang zijn voor: “ik hou van jou”

Ja, er moeten mensen zijn met tranen als zilveren kralen
die stralen in het donker en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt op kousenvoeten

Weet je, er moeten mensen zijn,
die bellen blazen en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen over iets wat barst van mooïgheid

Ze roepen van de daken dat er liefde is en wonder
als al die anderen schreeuwen: “alles heeft geen zin”
dan blijven zij roepen: “neen, de wereld gaat niet onder”
en zij zien in ieder einde weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown, eerst het hart en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu “i love you” in het zand
omdat ze zo gigantisch in het leven opgaan
en vallen en vallen en vallen en OPSTAAN

Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR…

Toon Hermans

 

Dat was nog maar het begin.
Het eind in de cirkel werd versierd door één woord van ieder:
rust, vertrouwen, liefde, bijzonder, bekkenbodemgevoel, aarde, dans.

De eerste opstelling was met representanten voor ‘weerstand’, ‘loos’, ‘ding’ en ‘ik’. En de vraagsteller er zelf meteen in. Het geheel eindigde in een gezamenlijke dans en een halve cirkel met aan de uiteinden ‘weerstand’ en ‘loos’!

In de tweede opstelling stond de vraagsteller meteen in het veld en vond connectie met iemand uit de kring. Zonder die te benoemen. Gesteund door moeder en grootmoeder werd een bezielende reis gevonden en ingezet.

Als jij nog iets wil toevoegen, dan kan dat hieronder.
Je emailadres wordt niet geopenbaard.

1 thought on “Avond 25 – Familieopstellingen 12 oktober 2015

  1. Ik kwam als een stralend zonnetje thuis na deze avond. GOED NAGLOEIEN VAN DE WARME en HELDERE FAMILIEOPSTELLINGEN AVOND. Het gouden trio Tura Gerards Lies van Oekel en Gerard Smets en deelnemers. Jeetje, wat heb ik hier wederom onbelerend geleerd: Met de kracht van muziek, taal en opstelling waarbij de weerstand in beweging komt. Voor mensen die bewust het pad van de liefde kiezen. Ik geef graag deze zorgvuldige aandacht door aan mijn DIERBAREN. BEVRIJDEND. Ik kan vanuit mijn hart niemand bedenken wie ik dit niet zou gunnen. DANK. Ik ben graag de BRUG naar deze OPSTELLERS.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *