Avond 13 – Familieopstellingen 23 september 2013

5 mannen en 14 vrouwen bij onze eerste avond met familieopstellingen in de herfst van 2013.
“Wat wil je als oogst in je leven meenemen?” was de uitdagende vraag die vooraf gesteld werd.

Na Tura’s live vertolking van een klein eigen lied “- Slaap kindje” – begonnen we met een opstelling met heel weinig begin-informatie. Met een onbekende kwestie waarvoor opluchting en “los komen van” werd verlangd. Gaandeweg werd duidelijk dat het maken van eigen keuzes en het begaan van een eigen pad daarvan deel uitmaakte.
In het veld kwamen representanten voor de aanvrager zelf, steun voor die `ik-persoon`, een vraagteken, een onbekende kwestie die om aandacht vroeg, een grootvader en een vader.

Na de pauze met koffie, diverse soorten thee, versnaperingen en het lied “Gelukkig”  van Stef Bos bracht de tweede opstelling een knellende kwestie tussen moeder en dochter. Met representanten voor de ik-persoon, de moeder, de grootmoeder, het verlangen en het hart.

Het gedicht van de avond was van een onbekende auteur:

Als we onze geschiedenis helemaal leren aannemen
zijn we onze geschiedenis niet meer.
Onze geschiedenis draagt ons, wordt een bron.
We leven ons lot niet langer, we leven een antwoord op ons lot.

Na afloop, hand-in-hand in de kring, waren o.a. de volgende reacties te horen: dankbaar, vertrouwen, vrijgeven, opgelucht, fascinerend, respect, geraakt, sprakeloos, inspirerend.

Amsterdam, 24 september 2013

=

Mocht jij zelfs nog iets willen delen over deze avond, dan kan dat hieronder.  😀

=

 

3 gedachten over “Avond 13 – Familieopstellingen 23 september 2013

  1. Beste Lies, Gerard en Tura,

    Dank voor jullie professionele en prettige begeleiding bij de familieopstelling van afgelopen maandag! Het heeft bij mij weer veel in beweging gezet!

    Vriendelijke groet,

    Eric

  2. De ‘muzikale intermezzo’s’ van Tura vind ik een zeer waardevolle toevoeging op de avonden. Het nummer wat Tura zong deze avond “Ik ben gelukkig” van Stef Bos, raakte mij diep. Later die week had ik een reünie met de mensen van m’n NLP opleiding en ik was geïnspireerd om het daar zelf te gaan zingen, mezelf begeleidend met gitaar.
    M’n vader was ook jarig die dag, en ik kon er niet bij zijn. Het leek me bijzonder om het aan hem op te dragen en heb het uiteindelijk met de hele NLP groep om me heen, door de telefoon gezongen voor m’n vader. Het was heel bijzonder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *